امروز می خوام قصه ی دو پرنده رو براتون بگم . دو پرنده ای که یه موقعی واقعا همدیگرو دوست داشتن .

یاد یه جمله از کتاب پروست افتادم ، یه جایی از کتابش نوشته بود : " مارسل از شدت خستگی همه ی رخنه ها را کور کرد ، پنجره ها را بست ، با به هم زدن پتوها گور خود را کند ، کفن پیرهن خواب را به تن کرد و خود را در تخت آهنی دفن کرد "

کاری که این روزا پرنده ی لیلی می کرد . پرنده ی لیلی عاشق پرنده ی مجنون بود . پرنده ی مجنون هم عاشق پرنده ی لیلی . اما روزگار باعث شد که یه مدتی بینشون جدایی بیفته . پرنده ی لیلی هیچ وقت پرنده ی مجنون رو فراموش نکرد . پرنده ی لیلی همیشه سایه ی پرنده ی مجنون رو پشت سرش احساس میکرد اما هیچ وقت پشت سرش رو نگاه نکرد، می دونید چرا ؟؟ چون می ترسید که نکنه همش یه خیال باشه ، نکنه حضور و بودنش رو از دست بده.

 بعد از مدتی دوباره همون روزگار بیرحم این دو تا عاشق رو بهم نزدیک کرد . اما ... اما دیگه اون صداقت و راستی که قبلا بینشون بود وجود نداشت . دیگه اثری از اون مهربونیهایی که پرنده ی مجنون در حق پرنده ی لیلی می کرد ، نبود . درک کردن حرفاشون برای هم سخت بود یا شایدم غیر ممکن .

پرنده ی مجنون هرچی خواست و نخواست به پرنده ی لیلی گفت . پرنده ی لیلی وقتی کلمه به کلمه ی نامه ی پرنده ی مجنون رو می خوند اشک می ریخت .

این اولین بار نبود که پرنده ی مجنون اشک پرنده ی لیلی رو در می آوورد . نه ... توی همه ی این سالهایی که این دوتا از هم دور بودن  پرنده ی لیلی بخاطر پرنده ی مجنون گریه کرد بخاطر حرفایی که مردم پشت سر پرنده ی مجنون می زدند اشک ریخت.

پرنده ی لیلی به پرنده ی مجنون گفت که داره اشتباه می کنه و اون طوری که اون فکر میکنه نیست .

پرنده ی لیلی تصمیم گرفت برای همیشه پرنده ی مجنون رو فراموش کنه . پرنده ی لیلی پرنده ی مجنون رو به خاطر همه ی حرفایی که بهش زده بود بخشید و اونو بدون هیچ تنفری از قلبش بیرون کرد . اما بخاطر اینکه پرنده ی مجنون هیچ وقت واقعیت رو به پرنده ی لیلی نگفت ، نتونست اونو ببخشه . پرنده ی لیلی مطمئن بود که واقعیت یه چیز دیگه است . یه چیزی که پرنده ی مجنون از گفتنش واهمه داشت .

 اینکه نکنه پرنده ی لیلی این واقعیت رو قبولش نکنه . اما این حق پرنده ی لیلی بود که بدونه حقیقت چیه ؟؟

پرنده ی لیلی هیچ وقت تا حالا ، پرنده ی مجنون رو از خودش نرنجونده بود ، گاهی اوقات شرایط اقتضا    می کرد که پاسخی به پرنده ی مجنون نده  اما هیچ وقت به خودش اجازه نداده بود که به عشقش دروغ بگه .

پرنده ی لیلی می دونست که زندگی رو نمیشه گدایی کرد چون هیچ کس یه چیز با ارزش رو به گدا نمیده ، زندگی رو باید بدستش آوورد.

پرنده ی لیلی بخاطر اینکه تصمیم گرفته بود با آرامش زندگی کنه دیگه هیچ وقت به پرنده ی مجنون فکر   نمی کرد. هر چند هنوز هم براش جای سوءال بود که چرا باید پرنده ی مجنون اون حرفای سرد و دروغ رو بهش می گفت. دیگه ذره ای پرنده ی مجنون توی قلب پرنده ی لیلی جا نداشت .